สนใจนำเรื่องสั้นของ ปูล่า จัดพิมพ์ ติดต่อ ที่ มีมี่ / Line : meomee

งานเลื้องของคนรับใช้

เมื่อจำความได้แล้วฉันก็อยู่ในท่ามกลางญาติพี่น้องอยู่อย่างสุขสบายมีคนรับใช้ มี ข้าว อาหาร พร้อมพรั่ง โดยไม่ต้องทำงาน เรามีความสุขตามประสา มีที่กิน ที่นอน แม้แต่อาบน้ำขับถ่าย ก็มีคนรับใช้มาช่วยทำความสะอาด เหมือนพวกเค้าทำไปด้วยใจที่จงรักภักดี พร้อมทำทุกอย่างให้เราโดยไม่รังเกียจ ถึงแม้ว่าเราจะอ้วนตุ๊ต๊ะ ดูสกปรกน่าเกลียด เปื้อนฝุ่นโคลน พวกเค้าก็ไม่มีทางที่จะหมดรักเรา ฉันเชื่อเช่นนั้น เพราะทุกอย่างที่เค้าทำก็ดูเต็มใจและพอใจที่จะทำให้พวกเรามีความสุข

วันคืออันแสนสุขผ่านไปจนถึงคืนหนึ่งที่เหมือนว่าพวกเค้าจะเตรียมงานรื่นเริง มีการประดับประดาด้วยกระดาษสีสวย โคมไฟระยิบระยับ หรือว่าพวกเค้าจะทำอะไรให้เรามีความสุขมากกว่านี้อีกนะ ที่จริงเราก็พอเพียงแล้วไม่ต้องการอะไรแล้ว พวกเค้าทำดีแล้ว ถ้าฉันและพวกเราสามารถพูดในภาษาที่เค้าเข้าใจได้ก็คงดีไม่น้อย พวกเค้าจะได้รับรู้ถึงการขอบคุณอย่างสุดซึ้งของเรา

ในคืนนั้น พวกเราหนึ่งในนี้ได้ถูกเชิญไปร่วมงานของพวกเค้า พวกเราต่างตกตะลึงและดีใจกับผู้โชคดีนั้น พวกเค้าอาจมีที่ไม่พอสำหรับพวกเราทั้งหมด ไม่เป็นไร ที่เราได้รับอยู่ทุกวันก็ดีมากมาย งานยังจัดต่อมาหลายคืน และทุกคืนจะมีผู้ที่ได้รับเชิญ แต่ส่วนใหญ่เรายังอยู่กันที่นี่ เวลาผ่านไปหลายคืนเริ่มมีเสียงไม่พอใจดังขึ้น ดังขึ้น พวกคนรับใช้รีบเชิญผู้เสียงดังในคืนต่อไปเหมือนอย่างสำนึก ฉันไม่คิดว่าเค้าจะรำคาญ แต่อาจกลัวผู้ที่เสียงดังจะเหนื่อยเกินไป แต่มีเรื่องน่าแปลกใจที่พวกที่ถูกรับเชิญไม่เคยมีใครได้กลับมา ที่นั่นคงเป็นดั่งสวรรค์ซินะ

ด้วยความอยากรู้ว่าที่เหล่านั้นจะสบายเท่าไรกันทำไมผู้ที่ได้รับเชิญจึงไม่กลับมาในอีกค่ำคืนนั้นฉันก็ได้แอบตามเข้าไปที่งานรื่นเริงถึงแม้ว่ามันดูเหมือนจะผิด ที่ทำอะไรโดยไม่ได้รับอนุญาตแต่มันก็สายไปแล้ว ฉันมองลอดผ้าม่านเข้าไปในสถานที่แห่งนั้นผ่านม่านสีทองที่กระทบกับไฟดูสว่างไสวภาพนั้นเหมือนฝัน โอ มันช่างงดงามสายตาเหลือบมองหาผู้ได้รับเชิญเค้าอยู่บนโต๊ะที่ดูเด่นเป็นสง่า ทั้งๆควรจะมีมารยาทผู้รับเชิญกลับหลับตาทั้งๆที่มีผลแอปเปิ้ลผลใหญ่อยู่ในปาก... ช่างน่าอาย

ผู้รับใช้คนหนึ่งยกแก้วขึ้นเหนือศรีษะดั่งเชื้อเชิญให้ทุกคนเริ่มดื่มกิน มีอาหารหลายอย่างบนโต๊ะอาหาร ผู้คนเริ่มขยับตัวเข้ามาล้อมรอบผู้ถูกรับเชิญเพื่อนของเราอย่างยินดี แล้วเหตุการณ์มันรวดเร็วเกินที่ฉันจะตั้งตัว หนึ่งในผู้รับใช้ได้เอามีดหั่นลงบนตัวเพื่อนของฉันนั่นเหมือนเป็นสัญญานให้คนอื่นๆทำตาม ทุกส่วนถูกเฉือนออกเป็นชิ้น เลือดในกายของฉันแทบเหือดแห้งอยู่ตรงนั้น ภาพนั้นมันยังติดตา ขณะที่ฉันเดินตัวสั่นออกมาจากมุมผ้าม่านเข้าไปที่พัก ขณะที่ทุกคนนอนหลับ ฉันร้องเรียกบอกทุกคนด้วยความตระหนกกับเหตุการณ์ที่ฉันพบเจอ อนิจาไม่มีใครเชื่อแถมมองฉันอย่างรังเกียจ ดูถูกต่าง ๆ ว่าฉันเป็นนักโกหกแถมบังอาจแหกกฎหนีออกไปเมื่อหมดแรงจะอธิบายบอกเล่า

ฉันกลับมานั่งคิดทบทวนถึงสิ่งที่เคยคิด มันผิดไปหมด มุมมองของฉันเปลี่ยนไป จากเคยสงบสุขในใจ เริ่มกระวนกระวาย เริ่มคิดว่าจะทำอย่างไรให้รอดไม่ให้เป็นผู้ถูกเลือกได้รับเชิญ ปลอมตัว ฝึกบิน กินให้น้อยลง ฉันเริ่มคิดเรื่องไร้สาระที่ดูเหมือนยากจะทำ...

เรื่องและภาพ... ปูล่า